centrum promocji informatyki
E-MAIL
zapisz się zapisz się zapisz się wypisz się
SZKOLENIAMEDIA O NASPARTNERZYREGULAMINKONTAKT

seminarium
XXII seminarium w cyklu NOWOCZESNE MUZEA I GALERIE
MUZEUM NARRACYJNE
MEDIA I METODY BUDOWANIA OPOWIEŚCI
Warszawa, 01.04.2015 Koordynator: Iwona Nowosielska

Przepraszamy, że chcąc poznać agendę seminarium, musicie Państwo poświęcić tak wiele czasu na lekturę wyjątkowo rozbudowanych tez programowych poszczególnych wykładów. Rozumiemy jednakże motywację Wykładowców - chcą dokładnie przedstawić zakres swoich wystąpień i już na tym etapie przekazać podstawowe informacje o prezentowanych problemach i poglądach.
Program seminarium jest sumą doświadczeń środowiska muzealników w zakresie spektakularnych osiągnięć koncepcyjnych dla uzyskania efektu narracji w przekazie muzealnym.
Innym, istotnym walorem uczestnictwa w tym seminarium jest miejsce jego organizacji - to jest Muzeum Historii Żydów Polskich oraz, jako dodatkowy bonus, możliwość zwiedzenia ekspozycji po zakończeniu seminarium

Redakcja naukowa programu i prowadzenie obrad: Dorota Folga-Januszewska

PROGRAM

1 kwietnia 2015 r.
10:00 Wykład otwierający: Muzeum Polin: przyczyny sukcesu i wyzwania dla nowego muzeum narracyjnego.
Otwarcie wystawy stałej Muzeum Historii Żydów Polskich odbiło się bezprecedensowo szerokim echem w mediach polskich i zagranicznych. Chyba żadne wydarzenie kulturalne w Polsce nie przyciągnęło takiej uwagi. Od tego czasu muzeum jest powszechnie chwalone i tłumnie odwiedzane: w kilka tygodni odwiedziło je 70 tys. osób. Jakie są przyczyny tego sukcesu? Za co muzeum jest chwalone, a za co krytykowane? Jakie wyzwania stoją przed nim i jak na nie odpowiadać? Na te i inne pytania odpowie dyrektor muzeum prof. Dariusz Stola.
Prof. Dr hab. Dariusz Stola
(Dyrektor Muzeum Historii Żydów Polskich)
10:45 Wykład wprowadzający: Formuła muzeów narracyjnych: obraz, narracja, pamięć.
Zanim pojęcie muzeum zaczęło oznaczać instytucję publiczną, której materialne kolekcje prezentowane są po to, aby zwiedzającym dostarczyć przyjemności i wiedzy, było rozumiane jako miejsce studiów nad wybranymi, teoretycznymi i literackimi zagadnieniami. Połączenie narracji i wywołania przy jej umiejętnym użyciu – obrazu zjawisk, zdarzeń, fenomenów – stanowiło przez stulecia istotę muzeum, które jeszcze do XVI wieku nazywane było Theatrum Mundi. Głębokie zmiany, jakie dokonały się w XVIII wieku doprowadziły do tego, że przez ponad dwieście lat (do końca XX wieku) utożsamiano muzeum przede wszystkim z kolekcją rozmaitych przedmiotów lub dzieł sztuki. Dopiero wprowadzenie przez Międzynarodową Radę Muzeów (ICOM/UNESCO) w latach 80. XX wieku zapisu o istocie dziedzictwa niematerialnego skłoniło muzealników na całym świecie do powrotu do koncepcji muzeum jako „kontekstu rozumienia zjawisk”, w którym materialne dziedzictwo zostaje przez kolejne pokolenia udostępnione w kontekście dostępnej wiedzy i pamięci.
Trzy pojęcia: obraz, narracja i pamięć – to kluczowe zagadnienia obszaru nazywanego psychologią muzealnictwa. Zrozumienie ich znaczenia w psychologii i fizjologii percepcji decyduje o jakości wystaw i działań edukacyjnych realizowanych przez muzea.
Wprowadzające wystąpienie będzie poświęconego umówieniu mechanizmów , jakie mamy wrodzone i nabyte w wyniku doświadczeń indywidulanych i tradycji kultury, w tym języka i symbolicznych form obrazowych, mechanizmów wpływających bezpośrednio na umiejętne stosowanie wielo-zmysłowego komunikatu, którym w formie wizualnej, narracyjnej (tekstowej i dźwiękowej) oraz emocjonalnej posługują się współczesne muzea.
Prof. Dr hab. Dorota Folga-Januszewska
(Prezydent Polskiego Komitetu Narodowego ICOM/UNESCO)
11:30 Wykład: Muzealnik, mistrz opowieści. Narracyjny fenomen muzeów.
Ostatnie 10 lat, a szczególnie minione 5 – lecie, przyniosło w Polsce nie notowaną nigdy wcześniej aktywność na polu inwestycji muzealnych. Początkiem tego procesu, który bywa nazywany „specjalnością polskiej transformacji ustrojowej”, było otwarcie w roku 2005 Muzeum Powstania Warszawskiego. Kolejne wielkie inwestycje to nowy gmach Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej, oddziały Muzeum Historycznego m. Krakowa; Fabryka Emalia Oskara Schindlera, ekspozycja w podziemiach Rynku Głównego, Exploseum - oddział Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, krakowski MOCAK i Muzeum Lotnictwa Polskiego, Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie, Muzeum Miasta Wrocławia, wystawa stała w Muzeum Mazowieckim w Płocku, Muzeum Jana Pawła II w Wadowicach. W najbliższej przyszłości, publiczności oddane zostaną kolejne kreacje muzealne, które już dzisiaj budzą wielkie zainteresowanie medialne: Muzeum Historii Polski, Muzeum Śląskie, Muzeum II Wojny Światowej, Muzeum Józefa Piłsudskiego, Muzeum Sybiru w Białymstoku. O kolejnych, planowanych i zapowiadanych inwestycjach trudno pisać, bo nie sposób ich na jednej stronie wyliczyć. Czasem może wydawać się, że nie kwestionowany sukces Muzeum Powstania Warszawskiego, wygenerował swoiste współzawodnictwo, nacechowane mniej lub bardziej dyskretnie dyskursem politycznym. W oczywisty sposób możemy też mówić o istotnym elemencie oddziaływania tych inwestycji na gospodarkę, są to bowiem bez wyjątku, przedsięwzięcia kilku dziesięciu lub kilkaset milionowe. Tworzy się zatem na naszych oczach nowy rynek, a wokół niego nowe podmioty gospodarcze, które specjalizują się w realizacjach muzealnych, obejmując swoją ofertą coraz częściej usługą całościową, na którą składa się także scenariusz i projekt plastyczny wystawy, a następnie jej wykonanie. W tym miejscu pojawia się pytanie, na które w najbliższych latach odpowiedź przyniesie życie, a która wynikać będzie z wielu zależnych i niezależnych od siebie czynników. Kim jest muzealnik i jaka jest jego rola w procesie kreacji muzealnej? Współczesne muzea powstają w nowoczesnym trybie otwartego konkursu na projekt, scenariusz i realizację projektu architektonicznego – budowlanego. Tym samym, większość procesu inwestycyjnego i niemal cały proces kreacji muzealnej pozostaje poza polem działania zespołu muzealnego. Powoduje to zepchnięcie muzealników do roli jedynie administratorów, użytkowników oddanej dla ich potrzeb nowej przestrzeni muzealnej. To musi przynieść w dłuższej perspektywie negatywne konsekwencje dla sensownego procesu budowy kadr muzealnych, które pozostaną jedynie odtwórcami zaprojektowanych i wybudowanych przez firmy zewnętrzne kreacji muzealnych. To może również przynieść negatywne konsekwencje dla merytorycznego poziomu nowych kreacji, istnieje bowiem zagrożenie, że warsztat zawodu muzealnika, jego znajomość problematyki i wyczucie fenomenu obiektu muzealnego, zostanie zastąpione przez współczynnik kosztów, które weryfikować będzie współczynnik atrakcyjności. W rezultacie możemy doczekać się kryzysu autentyczności, obecności zweryfikowanej wiedzy, stereotypizacji problemów i pauperyzacji treści.
Trudno buntować się przeciw stosowaniu wobec nowych muzealnych inwestycji narzędzi prawnych. Z punktu widzenia finansów publicznych wystawa muzealna i nowy gmach muzealny to taka sama inwestycja jak linia tramwajowa i nowa siedziba dowolnego urzędu. I nie można tego aspektu lekceważyć. Potrzebne są zatem transparentne przetargi, konkursy, kosztorysy i harmonogramy ujęte w opisie przedmiotu zamówienia. Z innego punktu widzenia, nie będziemy się spierać czy ważniejszego – powiedzmy niezwykle istotnego, inwestycja muzealna to kreacja, która wymaga wiedzy i artyzmu. I jakkolwiek chcielibyśmy te pojęcia definiować, to oczywistym jest, że miejscem tej definicji nie jest pisane Prawo Zamówień Publicznych i nie pisane prawa rynku. Jeżeli zatem w napięciu pomiędzy twardymi wymogami prawa finansów publicznych i prawa budowlanego, chcemy dbać o wysoką artystyczną, merytoryczną, edukacyjną wartość muzealnych kreacji, to koniecznym jest znalezienie sposobu na harmonijną i partnerską współpracę pomiędzy działającymi na rynku firmami realizującymi nowe muzealne inwestycje i pracującymi w muzeach muzealnikami. Kim zatem jest muzealnik? Powszechnie jako synonimu tego słowa używa się innego rzeczownika – kustosz. To piękne słowo wywodzące się z łacińskiego custodia odwołuje się opieki, troski, ochrony. Bo kustosz był tym, który chronił zabytki przeszłości przed unicestwieniem zwłaszcza w XIX i XX wieku, kiedy polskim zabytkom groziło wielorakie unicestwienie, kradzież, wywóz z kraju i celowe zniszczenie aby odebrać nam przeszłość i pozbawić tożsamości. Kustosz często stał na pierwszej linii obrony naszych dóbr kultury, pieczołowicie ukrywając je w magazynie, spisując, dokumentując, chroniąc przed ludzką ręką i okiem, tworząc dla muzealiów bezpieczną przestrzeń, aby przetrwały. W 1989 roku wraz z odzyskiwaną stopniowo przez kraj wolnością, otworzył się nowy rozdział naszej muzealnej pracy. Nadal muzealnicy są zobowiązani do chronienia, zabezpieczania i opieki nad zabytkami ale w nowej rzeczywistości Polski i wobec zmian, które dokonały się w świecie, powstały kolejne potrzeby poszerzenia zadań i celów. Dotąd muzea przechowywały i gromadziły zabytki przeszłości w trosce o zachowanie tożsamości człowieka, a obecnie muszą podjąć walkę o tę samą tożsamość zagrożoną przez globalizację, relatywizm wartości i cynizm komercjalizacji stosunków społecznych. Są to współczesne pola i obszary batalii, na których muzealnik ma do spełnienia nową rolę. Muzealnik dzisiaj jest niezastąpionym pośrednikiem pomiędzy misterium artefaktu i pamięci, bo napięcie pomiędzy pamięcią i teraźniejszością daje energię tożsamości. Muzealnik jest mistrzem budowania opowieści, której deficyt w świecie nasyconym „newsem” i reklamą jest odczuwany boleśnie. Opowiadanie – narracja, będąca wołaniem o przywrócenie życiu normalnego tempa i głębi jest wartością terapeutyczną, a muzealnik tworzący opowieść pełni rolę terapeuty chorób jednostek i społeczeństwa. Opowieść muzealna utkana z artefaktów może być lekiem na deficyt braku autentyczności w świecie tak mocno utkanym z fikcji filmu i gier komputerowych. Muzealnik budzi ze snu i ożywia artefakty – zabytki – muzealia wskrzesza je do życia i daje okazję widzom do interpretacji naszej przeszłości i „rozmów” z nimi. Współczesny muzealnik oprócz umiejętności opowiadania i interpretowania coraz częściej słucha publiczności w celu doskonalenia swej pracy. Na polu nowych kreacji muzealnych, muzealnik jest niezbędny.
Michał Niezabitowski
(dyrektor Muzeum Historycznego Miasta Krakowa)
12:00 Prezentacja sponsorska: „Ta sama przestrzeń - wiele opowieści”. Audioprzewodnik jako narzędzie budowania narracji.
Muzea, chcące odejść od klasycznego modelu ekspozycji w stronę opowieści budującej narrację, stają przed nie lada wyzwaniem. W jaki sposób sprawić, by wystawa była zarówno skarbnicą wiedzy, jak i posiadała narrację na wzór filmowej – z wydarzeniami wzbudzającymi emocje, a także atrakcyjną oprawą dźwiękową? Jak tworzyć opowieść, by stanowiła pomost pomiędzy obiektem, a publicznością i jej oczekiwaniami? Odpowiedzią na te pytania może być audioprzewodnik. Prezentacja pokaże jak uczynić wizytę w muzeum ciekawą i pouczającą, przy jednoczesnym poszanowaniu wiedzy i odmienności poszczególnych odbiorców.
Łukasz Marzec, Michał Krynicki
(Movitech)
12:30 Przerwa, poczęstunek
12:50 Wykład i konsultacje: Konstruowanie narracji to proces, czyli o rozwiązaniach projektowych, artystycznych, scenograficznych i multimedialnych, budujących interaktywną ekspozycję:
  • Dynamika procesu projektowania i budowanie scenografii oraz narracji. Doświadczanie ekspozycji zmysłowo i emocjonalnie.
  • Zamknięte w gablotach przedmioty tworzą dystans. Proces projektowania i budowania narracji powinien burzyć ten dystans.
  • Scenografia i narracja oparte na multimedialnym contencie. Multimedia jako ważny element ekspozycji.
  • Budowanie narracji na odczuwalnych zmysłowo elementach.
  • Projektowanie ekspozycji narracyjnej jako tworzenie a nie odtwarzanie.
Mirosław Nizio
(Nizio Design International)
13:20 Wykład: Ewolucja tradycyjnych funkcji muzeum w narracyjne muzea multimedialne, na przykładzie muzeum Emalia Oskara Schindlera.
Kraków jest wielkim centrum muzealnictwa. Liczne zabytki, szczególnie cenne pod względem historycznym i architektonicznym, przyciągają rzesze turystów, a utworzone na terenie Krakowa trasy turystyczne w znacznym stopniu ułatwiają ich zwiedzanie. W wystąpieniu zaprezentowane zostaną nowe technologie multimedialne oraz projekt „ Wejdź Między Muzea- Wirtualne Muzea Małopolski”. Przedstawione zostaną także nowe technologie multimedialne oraz aplikacje mobilne MobiTrip oraz Treespot Kraków. Celem niniejszego wystąpienia jest pokazanie oddziału Muzeum Historycznego Miasta Krakowa – Fabryka Emalia Oskara Schindlera. Ponadto znajdą się w nim wyniki ankiety przeprowadzonej wśród 100 osób zwiedzających muzeum Fabryki Emalii Oskara Schindlera. Celem ankiety było dowiedzenie się o główny motyw przybycia osób do muzeum i jak ich zdaniem miasto promuje i zachęca turystów do odwiedzenia tego obiektu. W wystąpieniu zostanie omówione również znaczenie muzeów w XXI w. oraz działalność promocyjno-informacyjna muzeów na terenie Polski.
Kamila Ziółkowska-Weiss
(Uniwersytet Pedagogiczny w Krakowie)
13:50 Case study: Europejskie Centrum Solidarności – jako nowa przestrzeń publiczna Gdańska.
Powołane w 2007 roku Europejskie Centrum Solidarności (ECS) to wyjątkowo ambitny projekt – jest to nie tylko muzeum z archiwum dokumentującym ruchy antykomunistyczne w Europie, lecz jednocześnie żywa instytucja kultury o charakterze edukacyjnym i naukowym inspirująca współczesność opowieścią o Solidarności. Otwarta z wielkim sukcesem 30 sierpnia 2014 roku przy symbolicznym placu Solidarności siedziba Centrum to nowa przestrzeń publiczna Gdańska z treścią, precyzyjnie określonymi funkcjami i czytelnymi symbolami. Analiza Europejskiego Centrum Solidarności zostanie przeprowadzona w dwóch perspektywach – architektoniczno-funkcjonalnej i programowej.
  • Architektura i funkcje publiczne ECS:
    1. Architektura budynku i przestrzeń, która go otacza. ECS jako jedno z niewielu świadectw dziedzictwa stoczni, tożsamości miejsca
    2. Wystawa stała poświęcona Solidarności i ruchom wolnościowym w Europie Środkowo-Wschodniej – nasza narracja, oddziaływanie na emocje, europejski kontekst, uniwersalny przekaz zrozumiały dla obywateli całego świata
    3. Solidarność. Przygody idei – wystawa czasowa dedykowana idei solidarności i współczesnym wyzwaniom demokracji
    4. Wydział Zabaw – edukacyjna przestrzeń dla rodzin z dziećmi
    5. Archiwum, biblioteka publiczna, mediateka
    6. Usługi – bar, restauracja, kawiarnia, audytorium, taras widokowy, sklep z pamiątkami i książkami, ogród zimowy
    7. Biura – ECS, Lecha Wałęsy, NGO
Paweł Golak, zastępca dyrektora ds. muzealno-archiwalnych i biblioteki w Europejskim Centrum Solidarności
  • Publiczny wymiar programowy ECS
    1. Dwie instytucje – przed i po otwarciu siedziby
    2. Program otwarcia ECS jako deklaracja publicznego charakteru instytucji
    3. ECS jako przestrzeń budowania świadomości i kompetencji społecznych poprzez kulturę
    4. ECS jako miejsce spotkań i działań obywateli, którzy czują się odpowiedzialni za rozwój demokracji – NGO, grup inicjatywnych obywateli, innych instytucji publicznych
    5. ECS jako dobre miejsce w Gdańsku – tworzenie „wspólnotowych” grup odbiorców dla różnych formatów programowych
    6. ECS przyjaźnie wychodzi na zewnątrz budynku zapraszając do środka
Patrycja Medowska, zastępczyni dyrektora Europejskiego Centrum Solidarności, Wydział Kultury Obywatelskiej
14:20 Case study: Muzeum na kółkach:
  • Czym jest Muzeum na kółkach, czyli kilka słów o projekcie.
    Podróżująca wystawa edukacyjna Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN odpowiadająca na podstawowe pytania o kulturę i historię Żydów polskich. Wystawa, umieszczona w przenośnych kontenerach, odwiedza głównie miejscowości do 50 tys. mieszkańców oraz wybrane festiwale. Na wystawie znajdują się m. in. model żydowskiego miasteczka, kalendarium 1000 lat historii Żydów polskich, fragmenty wspomnień i wywiadów oraz elementy dla dzieci. „Muzeum na kółkach” daje lokalnym społecznościom możliwość nabycia podstawowej wiedzy o historii Żydów w Polsce i w ich miejscowości. Pozwala dzieciom i dorosłym poznać święta i zwyczaje dawnych sąsiadów.
  • Muzeum na kółkach wspiera lokalnych liderów.
    Miasteczka, które odwiedza Muzeum na kółkach wybierane są w konkursie na koordynatorów lokalnych, którzy proponują i realizują 3-dniowy program edukacyjny towarzyszący wystawie w danej miejscowości. Projekt ma też wspierać lokalnych liderów i aktywistów, którzy poświęcają swój czas i środki dbając o dziedzictwo Żydów polskich. Współpraca z lokalnymi partnerami jest szczególnie ważna – wspólnie z Muzeum organizują wydarzenia towarzyszące wystawie, m.in. warsztaty, gry miejskie, koncerty i pokazy filmowe. Zwiedzanie wystawy i udział w zajęciach prowadzonych przez edukatorów są bezpłatne dzięki wsparciu udzielonemu z funduszy norweskich i EOG.
  • Wystawa Muzeum na kółkach – 1000 lat historii na 30 metrach kwadratowych.
    Centralnym punktem wystawy jest interaktywna mapa każdego miasta, które odwiedza Muzeum na kółkach, na której zostały opisane ważne miejsca związane z lokalną historią żydowską. Poprzez trójwymiarową makietę sztetla opowiadamy o najważniejszych miejscach typowego polsko-żydowskiego miasteczka. Przybliżamy również trzy języki polskich Żydów – jidysz, hebrajski i polski.
  • Muzeum na kółkach będzie w każdym województwie.
    Do od czerwca 2014 do kwietnia 2016 roku Muzeum na kółkach odwiedzi 47 miejscowości. Pierwsza trasa Muzeum na kółkach była dużym sukcesem. Byliśmy w 21 miejscowościach w centralnej, południowej i wschodniej Polsce, przejechaliśmy ponad 3000 kilometrów w ciągu 85 dni trasy. Podczas tych trzech intensywnych miesięcy zorganizowaliśmy wspólnie z naszymi partnerami i koordynatorami lokalnymi łącznie ponad 100 wydarzeń towarzyszących wystawie. W 2015 roku odwiedzimy 22 miejscowości w zachodniej i północnej Polsce, a w 2016 roku będzie można nas spotkać w czterech miejscowościach na terenie Mazowsza.
  • Ewaluacja projektu i spotkania fokusowe.
    Po zakończeniu każdej z trzech tras (w 2014, 2015 i 2016 roku) prowadzona jest ewaluacja, sprawdzająca skuteczność działań prowadzonych w ramach Muzeum na kółkach. Analizie zostały poddane również wypowiedzi o wystawie i działaniach towarzyszących, które uczestnicy przyczepiają na karteczkach na wystawie. Z raportu wynika, że Muzeum na kółkach jest nie tylko ciekawą i atrakcyjną formą opowiadania historii polskich Żydów, ale że jest bardzo w lokalnych społecznościach potrzebne.
  • Muzeum na kółkach w mediach i mediach społecznościowych.
    Muzeum na kółkach powstało ponad 340 publikacji w mediach ogólnopolskich i lokalnych. Jesteśmy na Facebooku (https://www.facebook.com/muzeumnakolkach)i na blogu (https://www.facebook.com/muzeumnakolkach). Można o nas przeczytać w zakładce na stronie Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN (http://www.polin.pl/pl/muzeumnakolkach)
Łucja Koch
(kierownik Działu Edukacji, Muzeum Historii Żydów Polskich)
14:50 Przerwa
15:00 Case study: Projekt „Praga Gada” – nowele graficzne jako sposób prezentacji narracji pokolenia 55+ pokoleniu 25-.
Praga Gada to projekt Fundacji Animacja polegający na zarejestrowaniu relacji seniorów z warszawskiej Pragi, zamieszeniu w sieci wybranych fragmentów i poddaniu ich interpretacji artystów, w tym także znanych twórców zza granicy. Dynamiczny rozwój technologii jest, bodaj pierwszy raz w historii, jedną z przyczyn znacznego ograniczenia wymiany wiedzy między pokoleniem „dziadków” a pokoleniem „wnuków”. Kultura obrazkowa i kultura remixu wypierają kulturę oralną, forma komunikatu przesądza jak nigdy dotąd o jego skuteczności w dotarciu do adresata. W odpowiedzi na ten trend, ale też by zaakcentować ekspercką wiedzę seniorów, dotyczącą historii obyczajowej XX wieku, Fundacja rozpoczęła w 2010 roku autorski projekt Praga Gada. Seniorzy w projekcie poznają kulturę cyfrową na licznych warsztatach, ale przede wszystkim wraz z artystami tworzą wysokojakościowe nowele graficzne adaptujące ich własne relacje. Nowele pogrupowane tematycznie zostają wydane drukiem w formie serii antologii komiksowych. Nowele prezentują prywatne mitologie, mikrohistorie, odautorskie wizje rzeczywistości, nie są one projekcją polityki historycznej, ani formą dokumentalną. Do końca 2014 r. Fundacja zarejestrowała ponad 500 godzin relacji, zorganizowała 50 warsztatów i opublikowała 2 antologie komiksowe.
Przemysław J. Olszewski
(kurator projektu Praga Gada, Fundacja Animacja)
15:30 Case study: Oddziaływanie dźwięku, światła, technik multimedialnych na emocje. Przykłady Muzeum Karmelitańskiego w Czernej i Muzeum Jana Pawła II w Wadowicach.
Muzeum Karmelitańskie zostało otwarte w listopadzie 2014 r. w nowo wybudowanym obiekcie na terenie XVII wiecznego klasztoru, przez 170 lat pełniącego funkcję eremu polskiej i litewskiej prowincji karmelitańskiej. Muzeum prezentuje piękną kolekcję przedmiotów liturgicznych i przedmiotów codziennego użytku zebraną przez mnichów. Jest przykładem muzeum, które zaprzęga nowoczesne technologie do pokazania atrakcyjności świata odrzucającego nowoczesność. Muzeum Dom Rodzinny Jana Pawła II w Wadowicach w nowej, multimedialnej odsłonie powstało w kwietniu 2014 r. Znajduje się w kamienicy, w której urodził się i mieszkał przez pierwsze 18 lat życia Karol Wojtyła - później św. Jan Paweł II. Miejsce tłumnie oblegane przez turystów z całego świata. W prezentacji będę starała się pokazać, w jaki sposób lokalizacja muzeum, rodzaj narracji ekspozycji, sposób prezentacji bohatera, koncepcja scenografii, czy zdefiniowanie odbiorcy wystawy wpływają na decyzje o wyborze określonych narzędzi budujących emocje zwiedzających. Jak buduje nastrój odpowiednie użycie światła, dźwięku, obrazu. Jak te same środki wyrazu osiągają zupełnie inne cele poprzez użycie innego kontekstu. Co może zaplanować, a czego nie może przewidzieć twórca muzeum.
  • Tam i z powrotem – budowanie ścieżki przejścia wystawy. Dlaczego fabuła nie zawsze musi mieć punkt kulminacyjny?
  • Elementy budowy narracji. Bohater, którego określa misja. Język ekspozycji.
  • Muzeum – pamięć pozawerbalna zaklęta w przedmiotach.
  • Odbiorca – podstawowy „składnik" wystawy (o zagrożeniach wystawy nie rozpoznającej emocji odbiorcy).
  • Światło w muzeum:
    1. możliwości kreacyjne światła
    2. jak właściwości światła decydują o scenografii
    3. światło jako narzędzie kształtowania nastroju
    4. rola światła w wydobyciu cech artefaktu
  • Multimedia w muzeum (film budujący i rozładowujący napięcie).
  • „Wrzucimy to do kiosku”, czyli o pojemności prezentacji multimedialnych na wystawie.
  • Personalizacja przekazu multimedialnego.
  • Dźwięk – szara eminencja wystawy
    1. w jaki sposób kierujemy odbiorem obrazu
    2. tworzenie ścieżki dźwiękowej – klasyfikacja dźwięków używanych na ekspozycji
    3. dźwięk: nieograniczone narzędzie przedstawiania czasu
    4. nadawanie znaczenia ciszy.
  • Czego w wystawie nie ma – świadoma eliminacja niektórych środków wyrazu jako narzędzie budowania wystawy.
  • Jak zadbać o spójność formy?
Barbara Kłaput
(Kłaput Project)
16:00 Zakończenie seminarium, wręczanie certyfikatów.
Zwiedzanie Muzeum Historii Żydów Polskich (jedynie dla zainteresowanych uczestników seminarium, którzy swój akces zaznaczyli w formularzu zgłoszeniowym).

Firmy zainteresowane udziałem w programie konferencji
- proszę o kontakt - Iwona Nowosielska

program
sprawozdanie
prelegenci
sponsor
powiadom znajomego
patronat medialny
e-mailkontakt Na górę strony
Copyright © 2012 Centrum Promocji Informatyki spółka z ograniczoną odpowiedzialnością s.k. | tel. (22) 870 69 10, 870 69 78